ميان اشاره به اسم وكنيه . وبالجملة در عصر شيخ بهائي اين مسألة نظري شد ودر ميان فضلاء محل تشاجر شد تا آنكه در آن رسائل منفرده تا ليف شد مانند " شرعة التسمية " محقق داماد . مير لوحى در " كفاية المهتدى " ( 3 ) گفته : كه اين ضعيف در نزد آن دو نحرير عديم النظير يعنى شيخ بهاء الدين محمد ومير محمد باقر داماد ( عليهما الرحمة ) به تعلم وتلمذ تردد داشت . در ميان ايشان بر سر جواز تسميه وحرمت آن در زمان غيبت مناظره ومباحثه روى نمود وآن گفتگو مدتي در ميان بود ولهذا سيد مشار إليه كتاب مذكور را تا ليف نمود ، انتهى . ورساله " تحريم التسمية " از عالم جليل شيخ سليمان ماحوزى ، و " كشف التعميه " از شيخ حر ، و " فلك المشحون " از جناب سيد باقر قزويني . در " شرعة التسمية " دعواي اجماع نموده وما عبارت أو را به نحوى كه تلميذ رشيد فاضل أو قطب الدين اشكورى در " محبوب القلوب " وجناب سيد باقر در " فلك المشحون " نقل كرده اند ذكر مىكنيم . قطب الدين فرموده : قال السيد السند خاتم الحكماء والمجتهدين طاب ثراه في كتابه شرعة التسمية . . ( 4 ) وسيد نعمة الله جزايرى در " شرح عيون الأخبار " ( 5 ) قول به حرمت را نسبت به أكثر علماء داده وقول به جواز را جز به آن سه وبعضي از معاصرين خود به كسى نسبت نداده . وبا اين حال متبع دليل است وآن اخبار معتبره كثيره است كه متفرقا در اين كتاب ذكر شده وبه بعضي از آنها اشاره مىشود : أول : حديث سيزدهم از باب پنجم از نصوص خاصه كه شيخ جليل فضل بن شاذان در كتاب غيبت خود روايت كرده از جابر أنصاري كه جندل بن جنادة كه از يهودان خيبر بود خدمت رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) رسيد وبعد از چند سؤال ، از أسامي اوصياى آن جناب پرسيد ، يك يك را اسم بردند تا به امام